4E i 1P

Idea wyróżniania najlepszych to podstawa działania Jacka Welcha w czasach gdy był CEO w General Electric. Wskazywał, że to najbardziej efektywny sposób zarządzania, najsprawiedliwszy i po prostu najlepszy. Pozwala bowiem każdemu stać się zwycięzcą. Miał również taką regułę, iż jeśli pracownik myślał o zmianie stanowiska, to powinien jednocześnie wychować następcę, bo inaczej nigdy nie otrzymałby awansu.

Przy doborze i ocenie pracownika w GE stosowano trzy podstawowe testy: uczciwość, inteligencja i dojrzałość. Dodatkowe testy to 4E (energy, energize, edge, execute): (1) pozytywna energia, (2) umiejętność stymulowania innych, (3) śmiałość, odwaga podejmowania trudnych decyzji, (4) skuteczność czyli zdolność realizowania celów oraz 1P, czyli pasja.

Pozytywna energia oznacza nieustanny marsz naprzód – ukierunkowanie na działanie. Ludzie z pozytywną energią są generalnie ekstrawertyczni i optymistyczni. Łatwo nawiązują rozmowę i zawierają znajomości. Pełni entuzjazmu zaczynają dzień i zwykle go tak kończą, rzadko kiedy czując zmęczenie w środku dnia. Nie skarżą się na ciężką pracę. Uwielbiają pracować. Uwielbiają też bawić się.

Umiejętność stymulowania innych to pozytywna energia oznaczająca także zdolność pobudzania innych do działania. Ludzie którzy zarażają energią i zapałem potrafi ą inspirować swój zespół do podejmowania się rzeczy niemożliwych i czerpaniu radości z trudu, jakiego to wymaga.

Śmiałość to odwaga do podejmowania trudnych decyzji, na tak lub na nie. Świat jest pełen różnych odcieni szarości. Każdy może patrzeć na daną kwestię z innej perspektywy. Niektórzy bystrzy ludzie potrafi ą (i będą) w nieskończoność analizować różne punkty widzenia. Osoby skuteczne wiedzą jednak, kiedy przestać oceniać i podjąć trudną decyzję, nawet jeśli nie dysponują pełną informacją.

Skuteczność jest cechą szczególną i odrębną. Ludzie, którzy potrafi ą realizować cele, wiedzą, że w zwyciężaniu chodzi o wyniki.

A pasja? Trzeba wkładać serce w to, co się robi.

Zobacz: J. Welch, S. Welch, Winning znaczy zwyciężać, Warszawa 2005, s. 107-109.

Jacek Łapiński